Aftur heim.

Jæja. Þá er sumarfríið búið. Hér kemur að ég held lengsta bloggfærslan mín með fullt af myndum - allt til að þóknast mínum yndislegu og kröfuhörðu bloggvinum.

Við áttum indælan tíma í faðmi fjölskyldunnar. Og þetta er sko alvöru fjölskylda sem ég á. Mamma og pabbi alltaf jafn skotin í hvort öðru.

Við erum fjögur systkinin og 14 barnabarnið bættist í hópinn þegar Hermann, litli bróðir, og kona hans, hún I, eignuðust hana Emmu.

Hér má sjá Loga og Birtu dást að þessari nýju frænku.

Eins gott að foreldrar okkar búa í Villa Parkbo og geta tekið á móti öllum þessum skara.
14 barnabörn.

Fyrir utan Emmu eru þessi þrjú yngstu afkvæmin. Það eru Anna, Júlía og Logi - öll 2 ára.
Því miður komst Máni ekki með okkur út og því vorum við bara með 13 stykki þegar best lét. Og það er engin óhappatala þegar verið er að telja börn. Langt í frá.

En af því við erum að minnast á tölur þá fylltist Birta aðdáun þegar amma hennar fór að veifa framan í hana fingrum til að sýna að sextíuogeittár væri meira en sjöár og að þess vegna mætti amma vaka lengur en Birta. Birta sagði með mikilli lotningu: "Vá, hvað þetta eru margir puttar, mikið rosalega ertu heppin að vera ennþá lifandi!" Amma hennar var eiginlega alveg sammála og Birta fékk að vaka lengur.

Falsterbo liggur í suður Svíþjóð, ca. 30 km. frá Malmö. Falsterbo er frægur sumarleyfisstaður og þar er mikil fuglaskoðun stunduð og Falsterbo horseshow árlegur viðburður. Fyrsta daginn okkar í Falsterbo var dálítið haustlegt veður. Frábært fyrir göngutúr í skóginum.

Skógurinn í Falsterbo er dálítið sérstakur því hann liggur allur á sandi. Þess vegna ná þessi stóru miklu tré ekki að festa ræturnar nógu vel. Það þarf ekki mikið veður til að eitthvað af þeim falli.
Næsta dag var veðrið orðið það gott að um kvöldið skellti fólk sér gegnum skóginn niður á strönd.

Ströndin í Falsterbo er töfrum líkust. Hvítur sandur eins langt og augað eygir - í báðar áttir. Allt nesið mælir 40 km strandlengju og á Falsterbo þar 4,5 km. Svona um það bil. Birta lék sér við öldurnar meðan Sindri bróðir hennar og frænkur, Isabella og Amanda, skelltu sér fram af bryggjunni.

Það var oft farið niður á strönd. Það er fátt skemmtilegra en að leika sér við öldurnar.

Við gerðum svo margt annað. Til dæmis sigldum við um kanala Kaupmannahafnar og lærði að þá grófu sænskir fangar. Þó ég hafi starfað í Kaupmannahöfn í mörg ár, og taldi mig þekkja borgina inn og út, fékk ég alveg nýja hlið að sjá. Til dæmis hjólaði ég framhjá Litlu hafmeyjunni á hverjum degi í heilt ár, en fékk aldrei séð þessa hlið á henni fyrr en núna í bátnum.

Ástæðan fyrir því að ég álpaðist í bátinn núna var að okkur var boðið í sextugsafmælið hennar Mönnu. Hún bjó um tíma á Íslandi þegar barn og kynntist þá mömmu minni.

Manna, sem er fremst á myndinni, ákvað að eyða afmælinu sínu með okkur stórfjölskyldunni og bauð okkur í rútuferð um Kaupmannahöfn, heimsókn í höll drottningarinnar, þar sem við meðal annars skoðuðum riddarasalinn, bátsferð, mat í tívólí og armband fyrir öll börnin svo þau gætu tryllst í tækjunum.

Logi tók þetta gleðistökk þegar hann sá að hægt var að skjóta af rifflum. Ég held það séu of mikið andrógen í þessum litla risabolta. Það mátti ekki taka myndir í höllinni - en ég smellti þessari af Birtu á konunglegu almenningsklósettinu.

Síðan var farið heim til Mönnu í mat og drykki þar til lestin var tekin aftur til Svíþjóðar seint um kvöldið. Við gleymum þessum degi ekki í bráð. Manna er ótrúleg kona og flutti mikið sem barn. Bjó meðal annars, fyrir utan á Íslandi, í Rússlandi og Saudi Arabíu.

Hér má sjá Matthildi, Sindra, Isabellu og Amöndu liggja á meltunni eftir kræsingarnar hjá Mönnu.

Meðan frændurnir Adrian, David og Logi losuðu sig við aukaorkuna með léttri glímu.

Aftur í Svíþjóð áttum við indælan dag í Folkets Park. Þar fann Logi þetta mótorhjól og eyddi öllum miðunum sínum í að keyra það - hring eftir hring eftir hring.

Við fórum í Pildammsparken og sáum íslendingana í brake-hópnum Element keppa í Norðurlandamóti í Brakedansi. Innifalið í þeirri skemmtun voru rapptónleikar. Það var að sjálfsögðu Sindri sem bauð uppá þá skemmtun. Og mikið rosalega var gaman og íslenski hópurinn flottur.

Pildammsparken er einn af mínum uppáhaldsgörðum.

Væri ekki yndislegt ef við gætum lífgað uppá t.d. Hallargarðinn og boðið uppá leikhús og tónleika þar í hverri viku allt sumarið? Henda inn litlu notalegu kaffitorgi - et voila! En auðvitað er það erfitt ef ríkið ætlar að hefta drykkju utandyra og reykingar innandyra. Má greinilega ekki blanda þessu tvennu saman.

Frá Malmö er það helst að frétta að "the turning torso" er risinn,
HSB Turning Torso er 190 metra hár. Samtals er að finna í honum 54 hæðir. Hver hæð er ca 400m². Algjört skrímsli og Malmöbúar virðast ekkert sérstaklega stoltir af honum. Hitt er að verið er að grafa fyrir neðanjarðarlestinni til Köben.

Þeir byrjuðu nú á þessum greftri fyrir um 6 árum síðan og þá var Bera Nordahl enn yfir Malmö Kunsthall. Hún hafði skipulagt mikla og virðulega ráðstefnu sem endaða með ósköpum vegna þess að hávaðinn frá borunum neðanjarðar gerði það að verkum að enginn heyrði mælt mál í skreyttum ráðstefnusalnum. Í dag eru þeir byrjaðir að bora undir skurðstofum spítalans í Malmö og víst ekki hægt að stunda neinar aðgerðir á meðan þar sem allt hristist svo mikið vegna hamagangsins. En það verður ekki amalegt að geta hoppað uppí lest á rölti sínu um Malmö og lent í Köben. Eftir 5 ár eða svo...

Eftir allt þetta skemmtilega, en stutta, ferðalag var aldeilis gott að komast heim aftur.

En mikið rosalega söknum við ömmu og afa. Og Sindra sem kemur ekki heim fyrr en eftir 2 vikur.

En flugferðir, vopnaleitir, klámsala Eymundsson, bílastæði við Keflavík etc. er efni í annan og leiðinlegri pistil.

Seinni hluti brestur á.

Nú er sumarfríið mitt hálfnað og þess vegna, að sjálfsögðu , skelltum við okkur öll í vinnuna í Latabænum. Það þykir ekki leiðinlegt að fara með mér þangað.

Logi er allur að hressast. Þó er enn í land með að sárin grói, en hætt að vessa.

í dag fórum við svo í Kolaportið. Þurftum að sækja vistir þar sem við erum á leið í Falsterbo og hvítar strendur suður Svíþjóðar og þar er Sindri. Ég hef ákveðið að þar ætlum við að eyða seinni helming sumarfrísins. Með okkar fólki.

Á leiðinni mættum við þessum andarungum með mömmu sinni.

Á Austurvelli spilaði Sniglabandið. Birta kallar þetta tónlistarbílinn. Held það sé bein tenging í brúðubílinn.

Í Kolaportinu var Birta heilluð af Victoria´s Secret básnum. Ég var ekki alveg að fatta nafngiftina á básnum þar sem eingöngu virtust seld þarna barnanáttföt úr eldfimu efni.

Birta er þessi með reiðhjólahjálminn.

Eftir kaup á harðfisk og lakkrís var farið í kaffibolla á Lækjartorgi. Þar tók Birta þessar líka

fínu myndir. Ég held hún sé efni í góðan ljósmyndara.

Þegar við komum heim kláraði Birta að pakka fyrir ferðalagið á morgun.

Djók.

Þetta fannst henni eingöngu nauðsynlegt að pakka fyrir ferðina:

Dót og aftur dót!
En þegar betur var að gáð kippir henni í kynið og hafði hún pakkað nokkrum pörum af skóm niður líka.

En við erum tilbúin í slaginn og okkur hlakkar til ferðalagsins. Það eina sem þarf er að lauma nokkrum flíkum ofaní töskuna hennar Birtu.

Fyrir börnin.

Þessi er rosalega vinsæl hjá börnunum mínum, þessum yngstu. Ástandið þannig að ég fæ varla að komast í tölvuna mína. Enda svosem í sumarfríi og hef því ekkert í tölvuna að gera. ÚYeh.

Kossageit

Jæja. Þá er ég orðin nokkuð vel kunnug læknavaktinni í Kópavogi og eins sjúkdómsheitum sem tengjast dýrum. Það er ekki langt síðan Logi fékk gin- og klaufaveikina og nú er hann með kossageit.

Hann fékk smá meiddi á hnakkann um helgina og nú er það orðið að svöðusári og fullt af nýjum sárum búin að spretta um allan líkamann á honum. Mjaðmir, bak, hendur, andlit.

Þessar myndir eru ekki fyrir viðkvæma.

Það var fyrst í dag sem sárin tóku sprett og urðu svona ógnvænleg. Ég hélt að barnið væri fárveikt með blóðsýki eða að limir færu að detta af honum. En fékk ávísun á smyrsl og fúkkalyf hjá lækninum.

Málið leyst og allir glaðir.

Eftir læknisferðina fékk Logi sér smá lúr á koddanum. Hann stóð sig afar vel hjá lækninum og kvaddi hana með handarbandi þegar við vorum búin. Samt þurfti hún að skoða ofaní kok hjá honum og í eyru. Honum fannst það ekkert sérstaklega gaman en sárin voru farin að pirra hann og ég held hann hafi alveg áttað sig á því að hún gæti hugsanlega lagað það.

Vinkona mín vill meina að þetta sé hamstrinum að kenna. Hann heitir núna Sara. Vinkonan vill meina að ég eigi að losa okkur við þennan hamstur sem fyrst. Ég er ekki alveg að geta horfst í augu við það. Birta dýrkar þennan hamstur og nefnir hann á hverjum degi, með mikilli ást og enn meiri fyrirhöfn, nýju fallegasta nafninu sem henni dettur í hug.

Hvernig í ósköpunum er hægt að eyðileggja það vegna vírusótta? Ég held að sár bróður hennar komi ekki til með að hjálpa. Birta hefur meira að segja verið til í að fórna honum fyrir hús og því örugglega til í að fórna honum fyrir hamsturinn.

Hér skoppar hún himinlifandi á nýja skoppboltanum. Saklaus og yndislega, óvitandi um hugsanleg örlög stærstu ástar hennar í dag. Söru.